Post Match: Ντιονί one man army

Η ΟΜΟΝΟΙΑ παρατάχθηκε με 4-2-3-1, με τον Φαμπιάνο στο κέντρο της άμυνας, τους Ντουβέρν και Κουλιμπαλί στα πλάγια, και το διδυμό Μάριτς-Ανδρέου στην κεντρική έδρα του μεσοχώρου. Ο Εβάντρο λειτούργησε ως δεξιά σούπερ, ενώ ο Τάνκοβιτς αριστερά. Ο Μοντνόρ και ο Ντιονί ήταν η δεύτερη γραμμή πίεσης, με τον τελευταίο να παίζει χαμηλά και να αναπτύσσεται. Το σχήμα δούλεψε γιατί η ΟΜΟΝΟΙΑ χρησιμοποίησε τις πλευρές για να σπάει τις γραμμές της Σεντ Τρούιντεν και να δημιουργεί διαφορά αριθμών.
Το μεγάλο πλεονέκτημα ήταν η δυναμική του Εβάντρο. Ο Βραζιλιάνος δεν περιορίστηκε στην άμυνα του δεξιού χεριού· διαπερνούσε την άμυνα με κάθετες πάσες που έκοψαν το αίμα από τους Βέλγους. Δύο ασίστ σ' αυτόν και ο Ντιονί ήταν απλά δολοφόνος σε φάσεις που περίμενε απλώς την μπάλα. Η Σεντ Τρούιντεν δεν μπόρεσε να ακολουθήσει τη δυναμική αυτή και άφησε τα πλάγια ανοιχτά.
Ό,τι δεν λειτούργησε ήταν η άμυνα στα τελευταία 15 λεπτά του πρώτου ημιχρόνου και την αρχή του δεύτερου. Δύο πέναλτι σε ευκαιρίες που θα έπρεπε να αποφευχθούν· ο Κουλιμπαλί δεν ήταν προσεκτικός στο 32′, ενώ ο Φαμπιάνο τα παίδευε με το χτίσιμο στο πόδι. Επίσης, τα τελευταία 8-9 λεπτά του αγώνα ήταν τραγικά τακτικά· απλά έπαιζαν χρόνο, χωρίς δομή.
Το μυστικό της νίκης ήταν η τολμηρή επιλογή του Μπεργκ να τραβήξει αγωνιστικές δυσκολίες σχεδόν αμέσως. Ο Χρίστου μπήκε στο 62′ αντί του Μοντνόρ και έδωσε φρεσκάδα στην μεσαία γραμμή. Αργότερα, ο Κακουλλής αντί του Ντιονί στο 76′ έφερε άλλη δυναμική. Αυτές ήταν σωστές κινήσεις που διατήρησαν την πίεση.
Στο σύνολό της, η ΟΜΟΝΟΙΑ ήταν ανώτερη τακτικά και ψυχολογικά. Κυρίαρχε τη δεύτερη φάση, έδειχνε πολύ πιο οργανωμένη, και ο Ντιονί δεν ήταν απλώς καλός—ήταν κατακόρυφος. Δεν ωραιοποιείται· αν κι άφησε περιθώρια υπεράσπισης στα τέλη, η εικόνα ήταν ξεκάθαρη: καλύτερη ομάδα, καλύτερη εκτέλεση, League Phase Ευρώπης.
Το μόνο σχόλιο; θα έπρεπε να κλείσει νωρίτερα. Το 4-2 στο 92′ δεν θα έπρεπε ποτέ να σημειωθεί. Κι όμως, τα αποτελέσματα δεν κρίνονται από τέλειες άμυνες—κρίνονται από τις νίκες, και αυτή εδώ ήταν σφαγμένη και χαρακτηριστική.



