Η Ομόνοια έχασε όχι μόνο ένα ματς — έχασε μια ευκαιρία να μάθει

Όταν μια ομάδα χάνει ένα ευρωπαϊκό ματς με τρεις αποβολές στο σακάκι, είναι εύκολο να κρεμάσεις όλη την ευθύνη στον διαιτητή και στις κόκκινες κάρτες. Η Ομόνοια το έκανε αυτό και έχει δίκιο — οι αποβολές ήταν σαν να παίζεις ποδόσφαιρο με τα χέρια δεμένα. Όμως η αλήθεια είναι πιο σκληρή: η ομάδα δεν ήταν έτοιμη για τον αγώνα, ανεξάρτητα από το πόσες κάρτες πήρε.

Το ρόστερ φαίνεται ένα σκάφος με τρύπες που προσπαθούν να φτιάξουν ενώ πλέει. Ένας νέος επιθετικός που δεν είχε χρόνο να μπει στο ρυθμό, η απουσία ενός σταθερού δεξιού μπακ, ένας τραυματισμένος Οντουμπάτσο που έλειψε όπως έλειψε και στο δεύτερο παιχνίδι — αυτά δεν είναι τυχαίες συμπτώσεις. Είναι σημάδια ότι κάποιος ήταν κοιμισμένος στο τιμόνι.

Ο Μπεργκ δεν είναι ο κακός της ταινίας, αλλά οι επιλογές του δημιούργησαν ερωτηματικά. Γιατί ο Άιτινγκ δεν έπαιξε δύο συνεχόμενα παιχνίδια; Γιατί το ρόστερ δεν ενισχύθηκε όσο θα έπρεπε πριν από τέτοια εγχείρηση; Αυτές οι αποφάσεις δεν κοστίζουν τόσο όσο τα τρία κόκκινα χαρτιά, αλλά κοστίζουν.

Η πραγματική μάθηση δεν έρχεται από τον αποκλεισμό — έρχεται από το τι θα κάνουν τώρα. Η Ομόνοια δεν μπορεί να στραφεί στη Λίνκολν σαν να μην συνέβη τίποτα. Πρέπει να δει τον καθρέφτη και να παραδεχθεί ότι δεν ήταν μόνο η δυστυχία που μίλησε — ήταν και η ανετοιμότητα.

Τώρα υπάρχει ένα δεύτερο παράθυρο, το Europa League, και μια ευκαιρία να διορθώσει τα λάθη της. Αν δεν το κάνει, τότε ο αποκλεισμός δεν θα ήταν απλά μια απογοήτευση — θα ήταν ένα ανεξήγητο σφάλμα.

Ο Μπεργκ και η διοίκηση έχουν τώρα μια επιλογή: να κοιτάξουν μπροστά με επιφανειακές δικαιολογίες, ή να κάνουν τις δύσκολες αλλαγές που χρειάζονται. Η Ομόνοια δεν χρειάζεται συμπόνια — χρειάζεται ειλικρίνεια και δράση.